Վիկտորյա Տոկարևա «Չեղածի մասին»

Ահա մի օր, հայրը որդուն՝ Դիմային տարավ կենսաբանական այգի և վագր ցույց տվեց։ Վագրի աչքերը կանաչ էին, ուղղաձիգ բիբերով , կլորիկ կաշվե քթի շուրջը ցրված էին սև շրջանակներ, իսկ ականջները՝ երկու հավասարասրուն եռանկյունիների նման ցցվել էին գլխին։

-Հայրի՛կ , - ասաց Դիման , երբ հեռանում էին վանդակի մոտից, - ես վագր եմ ուզում։

Հայրը իր մտքերի մեջ սուզված քայլում էր։

-Հը՞, հայ-րիկ․․․ - վախվորած կմկմաց Դիման։

-Ի՞նչ , ի՛նչ , - բարկացած հարցրեց հայրը։

Եթե Դիման մեծ լիներ, նա կհասկանար , որ նման պահերին ինչ-որ բանի մասին խոսելը ճիշտ չէր։ Բայց Դիման ընդամենը վեց տարեկան էր , այդ պատճառով էլ ասաց․

-Ես ուզում եմ, որ վագրը ինձ հետ տանը ապրի։

-Տանը շներ ու կատուներ են ապրում, - պատասխանեց հայրը։ -Իսկ վագրերը տանը չեն ապրում։

Անցավ քսան տարի։ Դիման շտապօգնության բժիշկ էր ։Մարդիկ նրան կանչում էին, երբ իրենց վատ էին զգում և շատ էին ուրախանում Դիմայի այցելությունից։ Բայց, հենց իրենց լավ էին զգում և Դիման էլ գնում էր, նրանք լրիվ մոռանում էին նրա մասին։Այդպիսին է մարդկային էությունը։ Դիմայի աշխատանքը ստեղծագործական չէր, այլ միօրինակ, միապաղաղ։ Երբ մարդու ինչ-որ տեղը ցավում է, նա բժշկի հետ խոսում է միայն դրա մասին և շփումն անհետաքրքիր է դառնում։

Հերթական մի օր , Դիմային կանչել էր մի կին, որի ներքին օրգաններն էին ցավել։

-Կոնկրետ ո՞ր մասը,- ճշգրտում էր Դիման։

-Կոնկրետ ներսը,- կոնկրետացնում է հիվանդը։

Երբ Դիման  «ներսում» ոչինչ չգտավ, կինը վիրավորվեց և կարճ ու կոնկրետ արտահայտեց իր կարծիքը բժշկության մասին` առհասարակ և Դիմայի մասին՝ մասնավորապես։  Դիման, իհարկե, կարող էր ըստարժանավույն պատասխանել կնոջը, բայց այցելուների հետ վիճաբանելը արգելված էր։ Նա դասավորեց իր սև կաշվե ճամպրուկը և դուրս եկավ հիվանդի տնից։

Բորիս Ակունին «2000-ի խնդիրը»

1.

-Լու′ցկի, անմիջապես բացե՛ք: Ինչպիսի՜ երեխայություն,- միջանցքից թավ ձայնով բղավում էր Սոլոդովնիկովը՝ «Բարի սամարացի» վարկային ընկերության նախագահը:- Մենք կկոտրենք դուռը:

Կոտրե՛ք, ձերդ պատվարժանություն, քմծիծաղեց Կոնստանտին Լվովիչը՝ կանգնած բարձր հնամյա հայելու առաջ: Դուռը կաղնուց է, հեշտ չի հանձնվի: Իսկ կեսգիշերին ընդամենը երեք րոպե է մնացել: Եղած-չեղած երեք րոպե, և դարն ավարտված է: Դրա հետ միասին նաև թոշակի անցած շտաբ-ռոտմիստր Լուցկիի վերջը կգա՝ կործանված կրքերի ու մամոնայի[1] ձեռքից: Անիծվի այն օրն ու ժամը, երբ ինքը՝ մոսկովյան լրագրողների սիրելին՝ Աբիսսինյան ընկերության հերոսը, համաձայնեց դառնալ այդ ստոր չարչիական կրպակի ղեկավարը: Գայթակղվեց աշխատավարձով, եռահարկ առանձնատնով, հարմար ելքով: Լավ կլիներ մնար վաշտում, մեկ էլ տեսար՝ հիմա արդեն էսկադրոնի հրամանատար կլիներ...

Վիկտորյա Տոկարևա «Երջանիկ ավարտ»

Սկզբից սառեցին ձեռքերս և ոտքերս, ոնց որ, թաց  գուլպաներ և ձեռնոցներ հագցնեին: Գնալով սառնությունը վեր բարձրացավ ու հասավ սրտիս: Սիրտս կանգ առավ, և ես, կարծես, միանգամից ընկա շատ խոր ջրհորի հատակը: Իհարկե, ես երբեք չեմ հայտնվել ջրհորի հատակին, բայց դե, մեռած էլ նախկինում երբեք չեմ եղել:

Դեմքս դիմակի նման ձգվել էր ու էլ ոչինչ չէի կարող փոխել: Ցավ չէի զգում և ոչնչի համար չէի ափսոսում: Ես իմ անկողնում պառկած էի ու անգամ չէի մտածում, թե ինչ տեսք ունեի:

Ժամը ութին միջանցքից քայլեր լսվեցին:Մանկական սենյակից տղաս՝ Յուրանյան էր դուրս եկել: «Բոբիկ է»,- մտածեցի ես:Նա միշտ բոբիկ էր քայլում, ասես, անտառում մեծացած կիսավայրի տղա լիներ,   իսկ ես նրան միշտ ասում էի՝ կոշիկ հագի՛ր:

Յուրանյան այս ու այն կողմ արեց միջանցքում և կանգ առավ հոր սենյակի դիմաց: Ամուսինս հազաց ու հակառակ կողմ թեքվեց:

Վիկենտի Վերեսաև «Չհորինված պատմվածքներ անցյալի մասին» (Մաս 1-ին)

1

«Միջադեպ Խիտրովի շուկայում»

Մոսկվայում՝ Սոլյանկայի և Յաուզսկի բուլվարի միջև, գտնվում էր մինչև հեղափոխությունը լայն ճանաչում ունեցող Խիտրովի շուկան։ Ցերեկն այնտեղ խմբվում էր ժողովուրդը, վաճառում և գնում էր ամեն մի անպետքություն, ամբոխում երևում էին խարդախամիտ աչքերով բոսյակներ։ Երեկոյան աղոտ լուսավորվում էին գիշերելու տների, պանդոկների և ցածրակարգ որջերի լուսամուտները։ Բացվում էր գինետան դուռը, գոլորշու քուլաների հետ թավալգլոր սառնամաքնիք էր դուրս թռչում  ծեծված, մռնչացող ալկաշը՝ պատռված չթե վերնաշապիկով։ Գիշերն ամենուրեք հնչում էին արբած երգեր և «կարաո՜ւլի» կանչեր։

Նադեյա Յասմինսկա «Գոյից անդին» (պատմվածքների ժողովածու)

Результаты поиска

Все результаты

Результаты поиска

Все результаты

  Բելոռուս ժամանակակից արձակագիր Նադեյա Յասմինսկայի (Надея Ясминска) քաղաքային ֆենթզի ժանրի մանկապատանեկան պատմվածների ժողովածուն` «Գոյից անդին»-ը ("Запредельность") արդեն հասանելի է հայ ընթերցասերների համար հայերեն։ Այս գիրքը սիրելի կլինի ինչպես երեխաներին, այնպես էլ մեծահասակներին, այն կստիպի մեզ վերադառնալ մանկություն, ազատություն տալ երևակայությանը, իրերին նայել համակողմանի։ 

  Սիրով ձեր ընթերցանությանն եմ հանձնում այս  ժողովածուն՝ լիահույս, որ դուք կսիրեք այն նույնքան, որքան ես․․․

   Բնագրից ձեզ համար թարգմանեց Արման Վերանյանը։

   Գիրքն ընթերցելու համար անցեք ՀՂՈՒՄՈՎ

ՈՒշադրություն․

Գիրքը համացանցում ամբողջովին կամ մասնակի տարածելու դեպքում պարտադիր պետք է նշել սկզբնաղբյուրը (Arman Veranyan's Blog):

Հայնրիխ Բյոլ «Ծիծաղողը»//Heinrich Böll "Der Lacher"

Երբ ինձ հարցնում են մասնագիտությանս մասին, ես շփոթվում եմ, կարմրում, սկսում եմ կակազել. ես, որ ինքս ինձ որպես մի անվտանգ մարդ գիտեմ: Ես նախանձում եմ այն մարդկանց, ովքեր կարող են ասել՝ ես պատշար եմ: Վարսահարդարներին, հաշվապահներին և գրողներին նախանձում եմ նրանց խոստովանության պարզության համար, քանի որ բոլոր այս մասնագիտությունները ինքնին հասկանալի են և երկար-բարակ բացատրություններ չեն պահանջում:

Ռեյ Բրեդբըրի «Հին օրերի հացը»

Թարգմանեց Հռիփսիմե Սարգսյանը
Պատմվածքը «Ամառային առավոտ, ամառային գիշեր» ժողովածուից է։
Պատմություն անցած տարիների, չմոռացված հիշողությունների և մանրուքների մասին, որ ամեն անգամ կերպարանք են առնում։

Ուշ երեկոյան թատրոնից վերադառնալիս պարոն և տիկին Ուելսները մտան մի ոչ մեծ խանութ, որն ընտրել էին տաք թխվածքաբլիթներ ունեցող մի խաղաղ սրճարանի համար: Նրանք նստեցին մի մեկուսի սեղանի շուրջը և տիկին Ուելսը պատվիրեց.

- Բուտերբրոդ գերմակահացով՝ կարմրած կեղևով:

Պարոն Ուելսը նայեց դեպի վաճառասեղանը. այնտեղ մի սև բոքոն էր դրված:

-Այ քեզ բան,- շշնջաց նա,- հին օրերի հացը... Դրյուս լիճ...