Ուզում եմ հավատալ, սիրել, հուսալ...

Ուզում եմ հավատալ,

Բայց հավատս ածխացել է

Այրող հրերիդ դեմ...,

Մոխրացել է աչքերիդ բոցից,

Ու լոկ հալված մոմի նման

Թույլ փրթփրթում է,

Դողալով կանգնած

Բաց պատուհանից

Սրտիս մեջ փչող

մեղմ քամու դիմաց:

Ուզում եմ սիրել,

Բայց քո կաշկանդող

Հայացքի դիմաց

Սերը հանցանք է թվում՝

Գերագույն:

Անգույն օրերիս

Հաստատուն ավարտն արդեն

Գծագրվում է,

Թվում է

Երբեք չեմ կարող

Սիրել,

Տիրել՝

Քո անձեռակերտ

Մարմարյա մարմինդ..

Ուզում եմ հուսալ,

Բայց հույսս ահա

թոկը գցել վիզը,

Իրեն կախել է

քո լուսամուտի

Դիմացի ծառից:

Հուսալ եմ ուզում,

Բայց դու վայրաբար,

Աջ-ձախ նայելով

Հապճեպին տալով

Թաղում ես դեռ տաք

Դիակը հույսիս...

Դե եկ,հավատա,

Սիրիր,

Ու հուսա...

Առաջինին միշտ վերջն է պոչկապվում...

Քայլում էինք կողք կողքի...

Քայլում էինք կողք կողքի,

Համր էինք,

Համրընթաց...         

Ձեռդ ձեռքս էր գուշակում

Մթության աննշմարելիում...

Ոտքերով խաչաձևում էինք`

Գծագրելով սիրո անսահմանություն:

Բայց անփույթ էինք մենք

Սիրո մեջ,

Կյանքի մեջ

Ու կյանքեր խաչելում:

Ու գնում եմ հիմա մեն-մենակ,

Լուռ եմ,

Համրընթաց,

Ձեռքերս են սառչում գրպանում՝

Սիրուց էլ առավել պաղած:

Անցյալի մասին...

Անցյալի մասին ես դեռ

Ներկայով եմ խոսում.

Սերս է հոսում,

Ու դեռ

Զգացմունքդ եմ ենթարկել փորձում:

Սիրո այս անգոյությունից

Մի տեսակ խելառվել եմ,

Ուզում եմ նկարել թախծից՝

Երակիս ջրե արյունով,

Կտավել քեզ սրտիս մաշկին

Ու հագուստվե՜լ,

Հագուստվե՜լ այնքան,

Որ սիրտս բանտ դառնա՝

Թավշյա՜,

Ուզում եմ ունենալ քեզ՝

Որպես Թռչուն`

Բանտվա՜ծ,

Սրտիս անդառն

Ու ալեխառնված այս գոյարանում...

Անցյալի մասին դեռ

Ներկայով եմ խոսում,

Իսկ սերդ անհնազանդ

Բանտիս դռներն է ծեծում...

«Մեր»-ի մեջ մեռել է հոգին

Ու թվում է հիմա պատերը մերկացել են,

Մրսում են՝ աստառից զրկված

Ու թվում է նրանք կարոտում են...

Բայց կարոտն էլ մնացել է կարոտած...

Ու գգվում եմ անցյալի քարակույտ հենքին,

Փաթաթվելու է գալիս ինձ դողը պատերի,

Հասկանում եմ,որ «Մեր»-ի մեջ մեռել է հոգին,

Եվ,ավաղ, չենք դառնալու էլ...

Օձագալար մոտենում են հուշերը մտքերիս,

Ու նորից պատկերդ փյունիկվում է հոգուս մեջ,

Թեկուզ «մենքը» չկա, բայց էլի մեր մեջ

Վերադարձի հույսներն են կայծ տալիս:

Ասք զինվորի մասին (պոեմ)

Գնաց Զինվոր-քաջը մարտի՝

Սրտում պահած դեմքեր հազար,

Գնաց,որ իր հողը փրկի,

Ու խափանի մահեր հազար:

Փորձառու չէր, ոչ էլ դյուցազն,

Պատանի էր՝հազիվ տասնութ,

Քանի-քանի տաքուկ երազ

Փայփայում էր հոգու մեջ մութ:

Բայց չգիտեր ուրիշ ճամփա.

-Պի՛տի գնամ, պապս կասեր,

Կամ պիտ մեռնեմ կամ էլ, ահա,

Վերառանամ՝ փրկած կյանքեր:

Ու գնաց մեր Քաջը մարտի,

Գնաց կանգնեց իր դիրքերում,

Թեկուզ պայթեր ռումբը թուրքի,

Վախ չէր ծնվում նրա սրտում:

Ու նա կռվեց, թրեր կռեց,

Թաղեց ձեռքը հողում հայի,

Չտրտնջաց, լսել չուզեց

Հազար թախանձ վերադարձի:

Գիշերային որբ հոգու հետ

Հանգիստ առավ նաև մահը,

Իր ձեռքն առավ(միշտ սրի հետ)

Մի թիզ մատիտ՝ գրեց Քաջը.

-Բարև,մա՛յր իմ, բարի՜ ծնողք,

Ո՞նց եք էդտեղ գլուխ պահում,

Ապու մեջքը էլի զոռու՞մ,

Գիշերները ո՞նց է քնում:

Ո՞նց ես արդյոք  և դու՛,մա՜յր իմ,

Կարոտել եմ,ա՜խ անասել,

Միայն թե, տե՜ս,ո՛չ մի արցունք,

Որդիդ լավ է, ո՛չ մի լացել:

Քույրս ո՞նց է, հիվանդ հո՞ չէ,

Դեմքից ժպտիը չի՞ վերացել,

Դու փոխանցիր,որ այս մարտում

Իր ժպիտն է հոգիս լցրել:

Կգամ շուտով,անու՛շ ծնողք,

Դարդ մի՛ արեք, որդիդ կգա,

Բայց քանի դեռ թուրքը սրով

Սողոսկում է երկրիս վրա,

Ո՛չ մի տունդարձ, ո՛չ մի արցունք,

Միայն արյուն, գանգեր չորուկ,

Երբ կռիվս կտա արդյունք,

Դառնամ էնժամ ձեր գիրկ տաքուկ:

Ծալեց թուղթը, դրոշմ արեց

Իր մահազգաց շուրթով դալուկ,

Թուղթը ծալեց, սրտին դիպցրեց,

Ժպտաց դառը ու անշշուկ:

Արև բացվեց՝ արյուն հագած,

Վերսկսվեց մարտը ահեղ,

Արյուն հագան դաշտեր վարած,

Թափվեց թուրքը որպես հեղեղ:

Ու ջարդ տվին քաջերը մեր,

Ամեն մինը տասը թուրքի

Ուղարկեցին ծոցն Ալլահի,

Որ գեթ այնտեղ հանգիստ գտնի:

Բոլորից քաջ, աչքերն՝ արյուն,

Ձեռքերը՝ շանթ, կուրծքը՝ վահան,

Կռվում էր Քաջը աննկուն՝

Հետև թողած բեռը մահվան:

Իր մի ձեռքով կռվում էր նա,

Ասես՝ մի նոր հերոս ազգի,

Բայց թե նրան ուժ էր տալիս,

Ընկած ընկերի վրեժն ամեհի:

Բայց ո՞ր դավաճան դիպվածի բերմամբ

Իր ընկերքի պես ընկավ մեր Քաջը,

Նա ցողեց փրկած  հողը իր արյամբ,

Որ հողից ծնվի ազգի մարմաջը:

Հանգավ կռիվը, իջավ վարագույր,

Ազատ էր հողը թշնամու ոտքից…

Պատրաստ էր պահում որդուն մի համբույր,

Զառամյալ հայրը՝ընկած ձեռ-ոտից:

Ծիծաղը դեմքին շեմքին միշտ պատրաստ

Մեր Հերոս-քաջի քույրն էր կանգնած,

Մայրը ձեռքն աչքին՝ սպասո՜ղ, զգաստ,

Էն հանդի ծերին հսկում էր հոգնած:

Ու բերին քաջի դիակն արնաշաղ՝

Ձեռքի մեջ բռնած մի թուղթ քառածալ,

Հարգանքով զինվոր-տղերքը ծնկան,

Համբույր տվեցին այտերին մատաղ:

Լուռ էին ամենքը պահից շանթահար,

Միայն մայրն էր,որ քթի տակ կամկար

Խոսում էր, ժպտում, հեկեկում մերթ-մերթ,

Իր վերջին խոսքն էր փոխում որդու հետ:

Ծնկեց և մայրը. դողացող ձեռով

Սրբեց ճակատը որդու արյունից,

Համբուրեց խոցերը նրա՝ հևալով

Ու խեղդվելով իր իսկ արցունքից,

Նա այսպես խոսեց որդու հետ հերոս.

-Չէ, բալե՛ս, գիտցի՛ր,բնավ չեմ լացում,

Միայն թե Աստված չգիտի,ափսո՜ս,

Որ որդուց առաջ ծնողն են առնում:

Դու հանգար, հանգավ և մեր արևը,

Սառեց ժպիտը քրոջդ դեմքին,

Բա մենք ի՞նչ անենք, եթե վերևը

Որոշեն պահել մեզ երկրի երեսին:

Բա մենք քեզ էլ ե՞րբ մեկ էլ կտեսնենք,

Բա մեղք չե՞նք, որդի՛, մի՛ լռիր խոսա՜…

Ու ուշքից գնաց պառավ մայրը խեղճ,

Ու այսպես քանի-քանի մայր,ասա՛,

Ընկան խելագար, կարոտ որդոցն իր,

Ու քանի քույրեր սևեր հագան հար,

Թաքցրին ժպիտը վերևի համար:

Ինչքան էլ դառը չլացեք, մայրե՛ր,

Հայրենի հողի ձայնին ենթակա

Պիտի կռվեն ձեր որդիքը հիմա,

Ազատության գինն էս է, թե որ կա…