Քարից դեպի սիրտ

Քարին լորձ դարձաձ
Ու ամուր կպած
Մամռի ես նման:

Բայց ուր էր թե սրտիս համար էլ
Քարի պես մեկ լիներ:
Որ չտանջվեի ես էլ
Ու քեզ պես լորձե մնացուկներին
Կյանքիցս վանեի:

Բայց քար չեմ ավաղ
Ու քար չէ սիրտս,
Ու չգիտեմ ես
Գոհ եմ, թե դժգոհ
Կյանքի այդ գրած սցենարներից:

Վերապրուկներ

Իսկ թե հանկարծ նորից կյանքում
Մեր ճանապարհները խաչվեն,
Ես կնայեմ քեզ որպես հուշ անցյալի,
Որպես չսպիացած վերք դառը կյանքի,
Որ դեռևս իր մասին հիշեցնել է տալիս:

Կմտաբերեմ քեզ,որպես երեկվա երազ
Որ գունավառ էր ու երկնքից էլ պարզ
Կտեսնեմ առջևս կանգնած ես մեկին
Ով քույր էր ինձ համար,իդեալ էր ու կին:
 

Բայց երազները լուծվում են գիշերներում
Իսկ իդեալները վերանու՜մ,կորչու՜մ..
Ու մնում ես դու որպես հուշ անյալից
Որպես ցավող վերք՝ստացած կյանքից
Վերք, որ իր մասին հիշեցնել է տալիս:

Տարիներ հետո

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք,
Արյունը կպաղի երակներիս մեջ,
Թևերս անուժ կսահեն ներքև,
Ու գժի նման գիրկդ կնետվեմ:

Աչքերդ սևեռած հայացքիս խելառ՝
Րոպե չես գտնի ինձ հետ հրելու՝
Մարած աչքերդ թիկունքիս հպած,
Աղի-արցունքով կլցվեն հանկարծ:

Ներման խնդրանքով լի քո հայացքը
Սևեռված դեմքիս՝նվաղ,գունատված,
Երազիցս,գիտե՞ս, թե քանի անգամ
Նայել է վրաս այդպես շփոթված:

Ու քանի՜, քանի՜, քանի՜ անգամներ
Սիրտս հալվել է քեզ տեսնելուն պես,
Բայց,սե՛ր իմ,ի՞նչ անեմ՝ ի զորու չեմ ես
Ներելու մեղքդ՝խորտակած կյանքեր:

Ու դու մի խաբվիր իմ թուլությանը,
Դա պահ էր, անցավ,տեսնու՞մ ես այժմ
Ես օտար եմ քեզ ինչպես այն մեկը,
Որ դարձավ տեր քո ընտրությանը:

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք…
Մե՞նք կհանդիպենք....
Ոչ այդ բնավ էլ չենք լինի էլ մենք,
Կլինենք ես ու դու:

Սիրում-չես սիրում

Ինձ չե՞ս սպասում…
(Խաբիր,խնդրու՜մ եմ...)
Բայց դու ասում ես՝
Եղածը հետ չի գա…
Իսկ ես չեմ լսում.
Եղածի վերադարձը ես
Այնպե՜ս եմ ուզում:

Ու  մենք գերվում ենք
Մեր լուռ զրույցներին:

Ինձ չե՞ս տեսնում էլ…
Անդունդների մոտ մի՞թե
Էլ չի գծվում իմ ուրվագիծը:
Իմ անդունդային անկումների վրա
Աչքերդ ես փակում՝
«Պատասխանս քեզ,ահա՛,
Զգացմունքների մթնշաղներում
Ուրվագիծդ ինձ օտար է թվում»:

Հիշու՞մ ես արդյոք՝
Ինչ ես եմ հիշում…
Դու միշտ կմնաս «երեկ»
Իմ «այսօրներում»,
Որտեղ քեզ տեսնել անհնար է այլևս:
Մտքերս են խոտոր
Հանց ֆիլմից ձայներ:
Դու, ա՜խր, գիտես՝
Ոչինչ չի փոխվի:
Դու կհեռանաս,
Մենք կբաժանվենք՝
Երբեք չուզելով:

Տե՛ս,սերս իմ ձեռքով,
Թակարդի եմ փոխել:
Ու դու կկտրե՞ս
Մեզ իրար կապող
Այս թելերն անտես:
Նորից կխնդրես ինձ,
Որ քեզ չսիրեմ:

Իսկ ես սիրում եմ՝
Այլ կերպ չեմ կարող:
Մեր շուրջ կառուցել ենք
Լռության պատեր:

Ապրելու արվեստը

Ինձ սովորեցրիր ապրելու արվեստը
Այնպես մեղմ, հանգիստ ու հետո հանկարծ
Ասես հորդ անձրև սիրելու կարիքը
Ինձ բացատրեցիր...

Ինձ սովորեցրիր ապրել գնալուցդ հետո,
Զարմանալի էր, բայց ոչ անհնար,
Քեզ չունենալու առավելությունները
Դու բացատրեցիր...

Ու կյանքը էլ չեմ համարում ես անարդարություն,
Գալիս ենք, գնում,
Երբե՛ք հավերժում:

Աշնան անձրևի սերենադը

Իմ անձրևներից քեզ բաժին հանել
Ու կնքել եմ քեզ խոնավ դրոշմով,
Իմ արևները ճամփիդ խավարել
Ու աչք են թրջում՝ չգալդ լալով:

Մեր նստարանին անձրևն է կաթում,
Մեզ է սպասում…

Անկատար սիրուց, կյանքից անվայել
Աշունն է լացում…

Ու հիմա, երբ որ
Իմ անձրևները քեզ նվիրեցի
Ու կնքեցի քեզ աշուններիս մեջ,
Իմ արևները ճամփիդ փայլեցին,
Որ լույս տան պայծառ ճամփիդ սիրակեզ: