2015-09-30

Տարիներ հետո

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք,
Արյունը կպաղի երակներիս մեջ,
Թևերս անուժ կսահեն ներքև,
Ու գժի նման գիրկդ կնետվեմ:

Աչքերդ սևեռած հայացքիս խելառ՝
Րոպե չես գտնի ինձ հետ հրելու՝
Մարած աչքերդ թիկունքիս հպած,
Աղի-արցունքով կլցվեն հանկարծ:

Ներման խնդրանքով լի քո հայացքը
Սևեռված դեմքիս՝նվաղ,գունատված,
Երազիցս,գիտե՞ս, թե քանի անգամ
Նայել է վրաս այդպես շփոթված:

Ու քանի՜, քանի՜, քանի՜ անգամներ
Սիրտս հալվել է քեզ տեսնելուն պես,
Բայց,սե՛ր իմ,ի՞նչ անեմ՝ ի զորու չեմ ես
Ներելու մեղքդ՝խորտակած կյանքեր:





Ու դու մի խաբվիր իմ թուլությանը,
Դա պահ էր, անցավ,տեսնու՞մ ես այժմ
Ես օտար եմ քեզ ինչպես այն մեկը,
Որ դարձավ տեր քո ընտրությանը:

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք…
Մե՞նք կհանդիպենք....
Ոչ այդ բնավ էլ չենք լինի էլ մենք,
Կլինենք ես ու դու:

2015-09-29

Սիրում-չես սիրում

Ինձ չե՞ս սպասում…
(Խաբիր,խնդրու՜մ եմ...)
Բայց դու ասում ես՝
Եղածը հետ չի գա…
Իսկ ես չեմ լսում.
Եղածի վերադարձը ես
Այնպե՜ս եմ ուզում:

Ու  մենք գերվում ենք
Մեր լուռ զրույցներին:

Ինձ չե՞ս տեսնում էլ…
Անդունդների մոտ մի՞թե
Էլ չի գծվում իմ ուրվագիծը:
Իմ անդունդային անկումների վրա
Աչքերդ ես փակում՝
«Պատասխանս քեզ,ահա՛,
Զգացմունքների մթնշաղներում
Ուրվագիծդ ինձ օտար է թվում»:

Հիշու՞մ ես արդյոք՝
Ինչ ես եմ հիշում…
Դու միշտ կմնաս «երեկ»
Իմ «այսօրներում»,
Որտեղ քեզ տեսնել անհնար է այլևս:
Մտքերս են խոտոր
Հանց ֆիլմից ձայներ:
Դու, ա՜խր, գիտես՝
Ոչինչ չի փոխվի:
Դու կհեռանաս,
Մենք կբաժանվենք՝
Երբեք չուզելով:

Տե՛ս,սերս իմ ձեռքով,
Թակարդի եմ փոխել:
Ու դու կկտրե՞ս
Մեզ իրար կապող
Այս թելերն անտես:
Նորից կխնդրես ինձ,
Որ քեզ չսիրեմ:

Իսկ ես սիրում եմ՝
Այլ կերպ չեմ կարող:
Մեր շուրջ կառուցել ենք
Լռության պատեր:

2015-09-26

Ապրելու արվեստը

Ինձ սովորեցրիր ապրելու արվեստը
Այնպես մեղմ, հանգիստ ու հետո հանկարծ
Ասես հորդ անձրև սիրելու կարիքը
Ինձ բացատրեցիր...
Ինձ սովորեցրիր ապրել գնալուցդ հետո,
Զարմանալի էր, բայց ոչ անհնար,
Քեզ չունենալու առավելությունները
Դու բացատրեցիր...

Ու կյանքը էլ չեմ համարում ես անարդարություն,
Գալիս ենք, գնում,
Երբե՛ք հավերժում:

2015-09-25

Աշնան անձրևի սերենադը

Իմ անձրևներից քեզ բաժին հանել
Ու կնքել եմ քեզ խոնավ դրոշմով,
Իմ արևները ճամփիդ խավարել
Ու աչք են թրջում՝ չգալդ լալով:
Մեր նստարանին անձրևն է կաթում,
Մեզ է սպասում…
Անկատար սիրուց, կյանքից անվայել
Աշունն է լացում…

Ու հիմա, երբ որ
Իմ անձրևները քեզ նվիրեցի
Ու կնքեցի քեզ աշուններիս մեջ,
Իմ արևները ճամփիդ փայլեցին,
Որ լույս տան պայծառ ճամփիդ սիրակեզ:

2015-09-24

Կարապները երազանքներիս

Հոգնած են կարապները երազանքներիս,
Հոգնաբեկ…
Ու մերկ են
Հուշերի խճողված այս լաբիրինթում:

Ծուռաչ են նրանք,
Սպասման դատյալ,
Կարոտ են,կորոտ
Իրենց կեսին դարձյալ:

Թևատ են, հոգնած իմ կարապները,
Անուժ են այլևս
Ու արդեն թերևս
Էլ բաղձանքի՝ չեն կարող
Չափել երկինքներ:

Հուսատ են, դահճված,
Ա՜խ, քարկոծված են
Խե՜ղճ կարապները:
Հազիվհազ, աչքծերպ նայում եք երկինք
Ա՜խ, դուք ձեր սիրուն կարոտ կարապներ,
Երգեք հոգնաբեկ, մահը ձեր աչքում
Երգը կարոտի,

Երգը կարապի…

2015-09-22

Վախեր...

Լուանում է: Գիշերամութում
Խուլ՝ քաղաքի ձայնին հորդող,
Նստած են երկուսը անշարժ,
Վախենում են ու երազում:
                                    
Վախն է օձացած փաթաթվում նրանց,
Հանգչում է հույսը՝ լապտերների պես,
Իսկ սերը, որ մի օր մեղրացած ծորաց
Հիմա թակ-միակ ապավենն էր, տե՛ս:

Գալիքը հիմա հուզում է նրանց,
Ճնշում ահռելի իր ճանկերի տակ,
Ապագան մութ է, օրը՝ մութուլույս,
Կենաց կածանը չեն տեսնում  հստակ:

Ու լոկ ապավեն իրենց սիրուն զորեղ,
Նրանք շարժվում են, առաջ, միշտ առաջ,
Քաղաքի հարաճող աղմուկը ձայնեղ,
Խեղդում է իր մեջ ամեն մի մարմաջ:

Սթիվեն Քինգ «Զգացողություն, որ կարելի է արտահայտել միայն ֆրանսերենով»

    «Ֆլո՛յդ, այդ ի՞նչ է այնտեղ։ Օ՜, գրողը տանի»։ Տղամարդու ձայնը, որ արտասանեց այս բառերը, ծանոթ թվաց, բայց այդ բառերը երկխոսությունից են ...