Ուզում եմ բաժակաճառ ասել...

Ուզում եմ բաժակաճառ ասել

Իմ հարսանիքին,

Ուզում եմ մաղթել ինձ

Միմիայն քեզ,

Քո գարունը,

Արևդ,

Անքնությունը,

Սերը...

Ուզում եմ բաժակաճառ ասել,

Ու հիշում եմ,

Որ չես սիրում ճառեր լսել...

Ասա՛, ի՞նչ անեմ:

Ուզում եմ հավատալ, սիրել, հուսալ...

Ուզում եմ հավատալ,

Բայց հավատս ածխացել է

Այրող հրերիդ դեմ...,

Մոխրացել է աչքերիդ բոցից,

Ու լոկ հալված մոմի նման

Թույլ փրթփրթում է,

Դողալով կանգնած

Բաց պատուհանից

Սրտիս մեջ փչող

մեղմ քամու դիմաց:

Ուզում եմ սիրել,

Բայց քո կաշկանդող

Հայացքի դիմաց

Սերը հանցանք է թվում՝

Գերագույն:

Անգույն օրերիս

Հաստատուն ավարտն արդեն

Գծագրվում է,

Թվում է

Երբեք չեմ կարող

Սիրել,

Տիրել՝

Քո անձեռակերտ

Մարմարյա մարմինդ..

Ուզում եմ հուսալ,

Բայց հույսս ահա

թոկը գցել վիզը,

Իրեն կախել է

քո լուսամուտի

Դիմացի ծառից:

Հուսալ եմ ուզում,

Բայց դու վայրաբար,

Աջ-ձախ նայելով

Հապճեպին տալով

Թաղում ես դեռ տաք

Դիակը հույսիս...

Դե եկ,հավատա,

Սիրիր,

Ու հուսա...

Առաջինին միշտ վերջն է պոչկապվում...

Քայլում էինք կողք կողքի...

Քայլում էինք կողք կողքի,

Համր էինք,

Համրընթաց...         

Ձեռդ ձեռքս էր գուշակում

Մթության աննշմարելիում...

Ոտքերով խաչաձևում էինք`

Գծագրելով սիրո անսահմանություն:

Բայց անփույթ էինք մենք

Սիրո մեջ,

Կյանքի մեջ

Ու կյանքեր խաչելում:

Ու գնում եմ հիմա մեն-մենակ,

Լուռ եմ,

Համրընթաց,

Ձեռքերս են սառչում գրպանում՝

Սիրուց էլ առավել պաղած:

Անցյալի մասին...

Անցյալի մասին ես դեռ

Ներկայով եմ խոսում.

Սերս է հոսում,

Ու դեռ

Զգացմունքդ եմ ենթարկել փորձում:

Սիրո այս անգոյությունից

Մի տեսակ խելառվել եմ,

Ուզում եմ նկարել թախծից՝

Երակիս ջրե արյունով,

Կտավել քեզ սրտիս մաշկին

Ու հագուստվե՜լ,

Հագուստվե՜լ այնքան,

Որ սիրտս բանտ դառնա՝

Թավշյա՜,

Ուզում եմ ունենալ քեզ՝

Որպես Թռչուն`

Բանտվա՜ծ,

Սրտիս անդառն

Ու ալեխառնված այս գոյարանում...

Անցյալի մասին դեռ

Ներկայով եմ խոսում,

Իսկ սերդ անհնազանդ

Բանտիս դռներն է ծեծում...