Հավատ

Որտեղի՞ց է ծնվում հավատը՝
Քարե աստառի՞,
Թե՞ թղթե վերմակի տակից:
Եվ ինչով է սնվում հավատը՝
Արնե երակների՞,
Թե՞ ջրե հորդանների հոսքից:

Եվ պոռնիկ չէ արդյո՞ք հավատը իմ,
Որ տրվում է ամենքին, ամենքին...
Եվ խաբվում է, լքվում է կրկին,
Ամենքից, ամենից առաջ հավատն իմ:

Եվ չքվում է անբարո հավատս
Գիշերների աչքահան մութերում,
Գնում է փարվելու ուրիշին,
Ուրիշի գրկում քնելու:

Անդառնալիություն...

Արևներիս մեջ կարմիրը հանգավ,

Սևը ներարկվեց.

Իմ օրերի մեջ բարության քաղցը

Քիչ-քիչ պակասեց:

Ձեռքերս՝ սովոր քնքշանքներ տալու

Մնացին մենակ,

Հոգսերս այժմ գլուխ բարձրացրին

Սիրո փախանակ:

Մտքերս զոհվեցին զայրույթի բոցում՝

Թեժ ու լափլեզու,

Տարակուսանքը բույն դրեց սրտումս

Առանց գիտցելու:

Եվ հիմա խևած մենության ճակնում՝

Երկարամագիլ ու սարսափելի,

Նոր եզերքների ու արևների

Անմեռ պատկերն է միայն հույս տալիս:

Ուրվաբեկված կյանք...

Ցավից հետո
Դատարկություն է գալիս`
Անլցնելի ու ահռելի մի դատարկություն,
Որ օդով անգամ չենք կարող չափել:

Տված դավից հետո
Մղկիտն է գալիս,
Որ ասես քաղցկեղ առնում է մարմինդ,
Գամում անշարժության սյունին
Եվ հա ձաղկում է:

Խոնավ բիբերից հետո
Կուրություն է գալիս՝
Այնպես երանելի ու այնպե՜ս լուսավոր,
Որ տեսած-չտեսածդ միայն ուրվաբեկվում է
Ցավի դատարկության ու դավի մղկիտի մեջ:

Ամեն ինչ նորից...

Դու խոստացար աչք փակել անցյալի վրա,
Բայց ամեն օրդ անցնում է երեսծեծանքով...

Հոգնել եմ արդեն ես վճարելուց
Հին մեղքիս համար,
Որ... ժամկետանց է:

Դու ուզեցիր լինել մեն-միահատիկս,
Որ թագավորես սրտումս միանձնյա:

Բայց հին մեղքս դաս
ու վերքս բաց էր...

Անցյալին հիմա էլ նոր դիմակով ես չեմ ընդունի:
Դիմակը խորթ է,
Բայց հոգին, ավա՜ղ,
Նույնն է մնացել:

Գնալուցդ առաջ....

Գնալուցդ առաջ լուռ համբուրեցիր,
Ոնց համբուրում են մահվան լաբիրինթոսով ճանապարհվողին.
Քո ջերմ շուրթերը վարդի հետք թողին
Հողի գույն դարձած այտերիս վրա
Ու մկրտեցին ինձ հանգուցյալ անվամբ,
Ասես թե պարգև, որ դու կարող ես միայն նվիրել:

Ծաղրածուն՝ աշունը սրտում...

 Ես այսօր կրկին աշուն եմ ապրում

Ամպակալած ամրոցներում իմ սրտի.
Ամրոցիս ատամները երկինքն է պղտորում,
Իսկ ոտքերը նրա թաղված են հողում:

Անձրևը այսօր թափվում է ուրիշ կերպ՝
Առանց շտապի ու առանց հուզումի,
Բայց սիրտս մի նոր հուզում է ապրում
Անձրևի ու վշտի այդ նոր թորումից:

Դու գնացիր...

Գնացիր դու,
Ու բառերը քո փոխարեն
Իմը դարձան.

Լոկ բառերը ինձ մնացին...

Ո՜չ մի հայացք,
Ո՛չ մի ժպիտ,
Միայն բառե՜ր,
Բառե՜ր
Բառե՜ր:

Ինձ հուշ թողիր միայն խոսքեր
Մոռացումի,
Հատուցումի,
Թշվառ սիրո,
Որ սեր էլ չէ,
Լոկ բառե կույտ
Սին ու քաղցր զգացումի:

Դու գնացիր,
Բայց իմ լեզուն
Հոլովում է քո անունը
Քո՝
Ինձ թողած բառի նման: